Vertaling T.U. Bewerking DeJaVu
Het leven werd aan ons miljoenen jaren geleden gegeven.
En wat hebben we er mee gedaan?
Lucy?
Het stelt niets voor. Gewoon binnen en buiten.
Waarom doe je het niet zelf? - Ze verwachten een prachtig persoon.
Je zult hem versteld doen staan. Komaan.
Wat zit daarin? - Jeetje, zeg.
Word niet paranoïde. Je vertrouwt me toch?
Richard, ik heb je echt graag, maar ik moet voor mezelf zorgen.
Ik moet me op zoveel dingen concentreren.
Wat doe je? - Naar huis want ik heb maandag examens.
Ik moet me douchen en studeren.
Eerder was ik in een museum. Weet je wat ik ontdekt heb?
Wat? - De eerste vrouw heette Lucy.
Moet ik me nu beter voelen? - Precies.
Ik bel je.
Ik kan het zelf niet doen. Ik heb 'n klein probleem met hem, niets groots...
maar als jij het bent is het probleem opgelost.
Je gaat naar de receptie en vraagt naar Mr Jang.
Als hij er is haal je je grootste glimlach boven, en klaar.
Je kan van hier zelfs de receptie zien.
Wat zit er in de aktetas? - Geen idee, papierwerk.
Doe open. - Enkel Chan kent de code.
Ik ben maar de boodschapper.
Word je hiervoor betaald? - Min of meer.
Hoeveel?
Zijn we nu aan het onderhandelen? - Nee, ik wil het gewoon weten.
Duizend dollar. - Om papierwerk af te leveren?
Het staat in een contract, de rest zijn mijn zaken niet.
Mijn zaken ook niet. Doei. - Luister.
We verdelen het onder ons twee.
Dat is 500 voor jou en 500 voor mij.
Ik zal je bellen.
Het is de derde keer dat ik hier kom met dezelfde cowboy hoed.
Probleem opgelost. Ga, ik wacht wel.
Ik heb dit al talloze keren gedaan. Het is maar papierwerk.
Ze willen het alleen maar kopiëren. Zelfs mijn Stetson is een kopie.
Stetson & Ming, gemaakt in Taiwan.
Doei, Cowboy, het was 'n plezier.
Lieverd, alsjeblieft? - Ik moet gaan. Wat doe je?
Sorry, ik heb echt je hulp nodig.
Doe dit meteen los. - Ik heb de sleutels niet.
Je moet naar de receptie gaan. - Doe het meteen los.
Sorry, ik had geen keuze. - Dat je me dit aan doet.
Ik wacht hier. Beloofd. - Je beloftes stellen niks voor.
Ze stellen 500 dollar voor, vooraf betaald. - Klootzak.
En jij bent geweldig.
Kan ik u helpen, juffrouw?
Ik ben hier voor Mr Jang.
Wie moet ik aankondigen?
Richard.
Richard heeft me gestuurd.
Hallo, Mr Jang, er is iemand hier voor u.
Wat is je naam?
Richard.
Richard zoekt een parkeerplaats.
Ze is hier met ene Mr Richard.
Mr Jang wil nog altijd je naam weten.
Lucy. - Lucy hoe?
Gewoon Lucy. Doe eens voort.
Een momentje. Ze zegt dat het gewoon Lucy is.
Mr Jang komt eraan. Blijf hier.
Mag ik gaan zitten? - Je moet hier blijven staan.
Excuseer me. Hoe kan ik u helpen?
Wacht.
Alsjeblieft.
Alsjeblieft, ik weet niets. Alsjeblieft.
Spreek je Engels?
Spreek je een beetje Spaans?
Dit is een groot misverstand. Ik moest die aktetas afgeven.
Als je de sleutels kwijt bent, moet je m'n handen niet afkappen.
Je kan de ketting doorknippen.
Alsjeblieft.
Ik smeek je.
Nee.
Alsjeblieft.
Hallo, juffrouw, ik ben de vertaler van Mr Jang.
Zeg hem alsjeblieft dat ik niets heb gedaan.
Ik weet helemaal niets. Het is een misverstand.
Zeg hem dat alsjeblieft. - Geen probleem.
Hij wil weten wat er in de aktetas zit. - Dat weet ik niet.
Spreek je wel of niet Engels? - Toch wel.
Ik stuurde in een internationale school in New York.
Zeg hem dat Richard me de aktetas gaf om aan hem te geven. Meer weet ik niet.
Hij gaf me een papier met nummers op. Wat is dit?
De code om de aktetas te openen.
Wat zit er echt in? - Niets gevaarlijk.
Waarom opent hij het dan niet zelf?
Hij vertrouwt Mr Richard niet. - Ik ook niet.
Ik ken 'm nog maar een week.
Mr Jang staat er op dat jij het opendoet.
Help me alsjeblieft, God.
Hij wil dat je je haast. Mr Jang heeft andere dingen te doen.
Kan je de inhoud beschrijven?
Vier plastic zakjes met blauw of misschien paars poeder.
Het ziet er smerig uit.
Mr Jang wil je een baan aanbieden. - Een baan?
Ik wil geen baan.
Als het ongeveer 1 miljard jaar geleden begon...
moeten we 400000 jaar wachten, om de eerste zenuwcellen te zien.
Hier beschouwen wij het begin.
Rudimentaire hersenen van maar enkele milligrammen.
Het is nog niet mogelijk om enig teken van intelligentie te herkennen.
Het gedraagt zich als een reflex. Met één neuron leef je...
en met twee neuronen beweeg je.
Met beweging gebeuren interessante dingen.
Het leven van dieren op aarde gaat al miljoenen jaren terug.
Maar de meeste soorten gebruiken maar 5% van hun hersencapaciteit.
Maar pas toen de mens aan de top van de dierenhiërarchie terechtkwam...
dat we eindelijk soorten zien die meer capaciteit gebruiken.
10% lijkt niet zo veel, maar het is veel resultaatgericht.
Nu bespreken we een speciaal geval.
Het enige levende wezen dat zijn hersenen beter gebruikt dan ons.
De dolfijn.
Dit bijzonder dier gebruikt tot 20% van zijn hersencapaciteit.
Dit laat het toe om een echolocatie systeem te hebben...
efficiënter dan eender welke sonar uitgevonden door de mensheid.
Maar hij vond de sonar niet uit, het ontwikkelde het natuurlijk.
Dit is het cruciale punt van onze filosofische reflectie vandaag.
Kunnen we hieruit concluderen dat mensen bezit belangrijker vinden...
dan gewoon mens zijn?
Wat heb je met m'n maag gedaan?
Niets, enkel een horizontale incisie. Heel goed gedaan.
En binnen de maand is het litteken bijna onzichtbaar.
Volgende zomer ligt je terug op 't strand. - Dat boeit me niet.
Ben je bang dat we een orgaan hebben genomen?
Wees gerust, we hebben geen organen genomen.
Er zit nu een pakje in je maag. Een nieuwe liefdesdrug uit Europa.
Wat is het?
De wetenschappelijke term is CPH4.
Niet erg sexy. We werken nog aan een betere naam.
Enig voorstel?
Welkom.
Uitstekend.
Fantastisch.
Hoe gaat het met je? - Heel goed.
Eerst en vooral erg bedankt om deel te nemen.
We komen vast goed overeen.
Met deze paspoorten en tickets geraken jullie binnen de 24 thuis.
Bij jullie aankomst worden jullie onder handen genomen door onze mensen.
Om onze handelswaar terug te nemen.
En je gaat de vrijheid herbeleven wat jullie rijkelijk verdienen.
Ik moet jullie er vast niet aan doen herinneren maar als je naar de politie gaat...
hebben we de namen en adressen van jullie families.
Zelfs van verre verwanten.
We vertrouwen op jullie discretie.
Heren en dame, laat me jullie als eerste zeggen:
Goede reis.
Ga je dit verkopen? - Het is ons bedrijfsmodel.
Voor primitieve wezens zoals ons lijkt het leven maar één doel te hebben.
Het winnen van tijd.
En doorheen de tijd lijkt het ook het enige doel van elke lichaamscel.
Om dat doel te bereiken, heeft de massa van de cellen die aardwormen en mensen maken...
maar twee mogelijkheden.
Onsterfelijk zijn.
Of om te verwekken.
Als zijn habitat niet gunstig of verzorgend is...
dan kiest de cel voor onsterfelijkheid.
Met andere woorden, zelfredzaamheid en in eigen behoeften voorziend.
Aan de andere kant, als de habitat gunstig is...
zullen ze er voor kiezen zich voort te planten.
Als ze dan sterven, geven ze die seksuele informatie en kennis door aan de volgende cel.
Die het dan doorgeeft aan de volgende cel, enzovoort.
Kennis en leren gaan moeiteloos door de tijd.
Hou je rustig, je hebt de tijd nog.
Je hebt tijd genoeg om na te denken in het vliegtuig. Ga hier weg.
Bespaar tijd, blijf kalm, je leeft.
Je leeft. Dat alleen is belangrijk.
Ik ben niet in de stemming.
Stel je voor hoe het leven zou zijn..
als we toegang hadden tot 20% van onze hersencapaciteit.
Dat stadium geeft ons dan toegang tot de controle over ons eigen lichaam.
Is dat al wetenschappelijk bewezen? - Het is nu alleen nog maar een hypothese.
Als je er over nadenkt, is het verontrustend als je je realiseert...
dat de grote Egyptenaren en de Indianen wetenschap hadden van cellen...
eeuwen voordat de microscoop uitgevonden was.
En Darwin? Iedereen vond dat een idioot toen hij zijn evolutietheorie presenteerde.
Wij moeten de regels en wetten verschuiven, en van evolutie naar revolutie gaan.
100 miljoen zenuwcellen per mens.
15% daarvan is maar geactiveerd.
Er zijn meer verbindingen in een menselijk lichaam dan er sterren in de Melkweg zijn.
We hebben een gigantisch netwerk van informatie waar we bijna geen toegang toe hebben.
Wat is de volgende etappe? - Waarschijnlijk de controle over andere mensen.
Daarvoor moeten we tenminste toegang hebben tot 40% van onze hersencapaciteit.
Na controle over onszelf, en anderen, komt de controle over de materie.
Dat is allemaal maar sciencefiction…
en we weten niet meer dan een hond die naar de maan kijkt.
Pardon, meneer.
Wat gebeurt er als we iemand negeren die een hersengebruik van 100% heeft?
100%?
Ik heb geen idee.
Spreek jij Engels?
Breng me nu naar het ziekenhuis.
GENERAL HOSPITAL
Ziekenhuis. - Wacht op mij.
OPERATIEKAMER
Ik heb dringend hulp nodig.
U mag hier niet komen. We zijn aan het opereren.
Alstublieft. - Ga naar buiten.
Je had hem toch niet kunnen redden, de tumor was de cortex al binnengedrongen.
Iemand heeft een zak drugs in me gestopt, en jij moet die verwijderen.
Doe het nu. - Ik zal plaatselijke narcose toedienen.
Doe geen moeite.
Kalmeer en leg het pistool neer.
Ik ga u onderzoeken.
Vindt u dat erg? - Nee.
Mama.
Lucy, geweldig dat je belt.
Hoe laat is het daar?
Het is nacht. - Wacht. Ik leg de andere lijn neer.
Ik ga zo naar binnen.
Ik ben er weer. Je feest toch niet te veel? Je hebt beloofd op jezelf te letten.
Dat probeer ik, mama. - Bedankt dat je zomaar belt.
Je vader zal het jammer vinden dat hij je gemist heeft.
Hij is nog in Virginia. Meestal belt hij ons 's ochtends.
Mama, ik voel alles.
Wat bedoel je, lieverd?
De ruimte, de lucht.
De vibraties, de mensen.
Ik voel de zwaartekracht.
Ik voel de aarde roteren.
De warmte die mijn lichaam verlaat.
Het bloed in mijn aderen.
Ik voel mijn hersenen.
De diepste gedeeltes van mijn geheugen.
De verbinding is slecht. Ik hoor je niet zo goed. Wat zei je over geheugen?
De pijn in mijn mond.
Ik herinner me het gevoel van jouw hand op mijn voorhoofd als ik koorts had.
Ik herinner me dat ik de kat streelde. Hij was zo zacht.
Welke kat, schat?
Die Siamees met blauwe ogen en gebroken staart.
Dat kan jij je niet herinneren. Je was amper één jaar oud.
Ik herinner me de smaak van jouw melk in mijn mond.
De warme vloeistof.
Waar heb je het over?
Ik wil alleen zeggen dat ik van jou en papa hou.
Liefje.
Ik wil je bedanken voor de duizend kussen die ik nog steeds op mijn gezicht voel.
Ik hou van je, mama.
Ik hou ook van jou, liefje. Meer dan van wat dan ook.
Hoeveel is er nog over? - 500 gram.
Hoe lang duurt het voordat mijn lichaam de rest kwijt geraakt is?
Daarvoor moet ik weten wat het is. - Toe maar.
CPH4.
Vertel het me.
Zwangere vrouwen maken CPH4 aan in de zesde week van de zwangerschap...
in kleine hoeveelheden.
Voor een baby is dat de kracht van een atoombom.
De foetus krijgt daardoor genoeg energie om alle botten in zijn lichaam te maken.
Ik heb gehoord dat ze probeerden een synthetische versie te maken.
Maar ik realiseerde me niet dat ze er in geslaagd waren.
Als het echt CPH4 is, in deze hoeveelheid, is het een wonder dat je nog in leven bent.
Niet lang meer.
Groei is altijd een pijnlijk proces.
Zoals als je klein bent en je botten groeien en je hebt overal pijn.
Geloof je dat ik het geluid nog weet van mijn eigen botten die groeide.
Dat geknars onder de huid.
Alles is nu anders. Liedjes en muziek die ik begrijp.
Zoals vloeistof...
Het is grappig ik maakte me zo veel zorgen over wie ik was, en wat ik wilde zijn...
nu ik toegang heb tot alle uithoeken van mijn brein, zie ik dingen...
veel helderder en realiseer me dat wat ons ons maakt, primitief is.
Het zijn allemaal obstakels.
Begrijp je dat?
Net zoals die pijn die je ervaart. Die blokkeert je van het begrijpen.
Je kent nu alleen nog maar pijn.
Waar zijn de andere drugskoeriers? Ik heb de rest nodig.
Voor medicinale doeleinden.
BESTEMMING: BERLIJN
Berlijn.
Parijs.
Rome.
Bedankt dat je het gedeeld hebt.
Goedenavond, professor Norman.
Eet u hier vanavond? - Ik ben bang van wel.
Slaap lekker. - Bedankt.
Ik schrik me rot als je zo klopt.
Ik heb je gemist.
Ik jou ook.
Heb je de sleutels verloren?
Mag ik jouw laptop lenen? - Natuurlijk.
Ik heb gisteren de hele dag auditie gedaan. Geweldig.
Je staat er anders maar de hele dag en hen kan het niets schelen. Ze brabbelen Chinees.
Wie verstaat er nu Chinees? Ik niet.
Ze zeggen altijd dat ze zullen bellen, ze hebben niet eens mijn nummer.
Alleen die ene jongen. Hij is geen Chinees.
Hij werkt bij het bureau en hij is zo schattig.
Zo schattig, je weet wel. En dan zijn kont.
Als ik daar over begin. Je raadt nooit waar hij mee naartoe nam.
4 Seasons, royale suite. We hebben de hele nacht gevreeën.
Ik blijf maar praten over mezelf. Hoe is het met Richard?
Hij is dood. - Jullie zijn gek.
Ik ga douchen.
Professor Norman, u spreekt met Lucy...
ik heb al uw onderzoeken gelezen over het menselijk brein. We moeten elkaar ontmoeten.
Al mijn onderzoeken?
Ik ben gevleid, maar vind dat moeilijk te geloven.
Dat moeten niet minder dan... - 6.734 pagina's. Ik kan alles zo opnoemen.
Ben je een vriendin van Emilie? Dit lijkt op zo'n raar grapje van haar.
Is ze bij je? - Nee, ik ben alleen.
Wie ben je? - Dat heb ik u net verteld.
Lucy, toch? Sorry.
Ik heb uw theorie gelezen over de capaciteit van de hersenen.
Het is wat elementair, maar u bent op het juiste spoor.
Bedankt.
Mijn cellen regenereren in een razend tempo. Zeven miljoen per seconde.
Ik kan het tijdstip van mijn dood niet precies evalueren, maar dat is minder dan 24 uur.
Waar heb je het over?
Uw theorie is geen theorie, ik heb een grote hoeveelheid synthetische CPH4 geabsorbeerd.
Daardoor zou ik 100% van mijn hersencapaciteit kunnen gebruiken.
Nu zit ik op 28%. En als wat u schreef waar is...
als de hersenen 20% bereiken en zich openen...
dan zijn er geen obstakels meer en vallen ze om als dominostenen.
Ik koloniseer mijn eigen brein.
Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Ik werk inderdaad al 20 jaar aan die theorie.
Dat zijn alleen maar hypotheses, en onderzoeksideeën...
Ik had nooit gedacht dat iemand zou...
Kun jij je eigen stofwisseling controleren?
Ik kan de lichamen van andere controleren.
Ik kan ook magneten in elektriciteitsgolven controleren.
Niet alles. Alleen het simpelste. Een t.v.
De telefoon. Radio.
Verbazingwekkend.
Ik voel geen pijn.
Angst.
Verlangen.
Alle dingen die ons tot mens maken, vervagen.
Het lijkt alsof hoe minder mens ik me voel...
dat al die kennis over van alles kwantum fysica, wiskunde...
De oneindige capaciteit van een celkern...
al die kennis explodeert in mijn brein.
Ik weet niet wat ik er mee moet doen.
Vraag jij me nu wat je moet doen?
Als je nadenkt...
over de oorsprong van het leven, het hele prille begin...
de ontwikkeling van de eerste cel die zich deelt in twee cellen.
Dit hele doel van het leven is...
om door te geven wat geleerd is.
Er is geen hoger doel.
Als je me nu vraagt wat te doen met al die kennis die je vergaart, dan zou ik zeggen...
geef het door.
Net zoals een gewone simpele cel die een reis door de tijd maakt.
Tijd. Ja, natuurlijk.
Ik sta over 12 uur voor uw deur.
Ga je weg?
Wat is dit? - Een recept.
Sinds wanneer lees jij Chinees? - Sinds een uur geleden.
Ik begrijp het niet.
Je nieren en je leverfunctie werken niet goed, verander je levensstijl.
Neem deze medicijnen, ga wat oefenen, eet biologisch voedsel, dan komt het goed.
Afgelopen nacht schoot een vrouw een patiënt dood.
Het gebeurde bij Tri-service ziekenhuis.
Verdachte is een jonge blonde vrouw.
De politie is op zaak gezet. - Ze is gewapend...
Ik kreeg net een rare oproep van een Amerikaan in Taiwan.
Een jonge vrouw zegt dat ze informatie heeft over een belangrijke drugshandel.
Neem de oproep op. - Doe ik.
Ik heb informatie over een groep drugshandelaren. Ik wil een manager spreken.
Ik voer het gezag in dit bureau.
Wat is je naam?
Kom van je bureau, ga zitten, neem de rode pen aan je linkerhand, en schrijf op wat ik zeg.
Er zijn geen camera's. Haast je. Ik heb geen tijd te verliezen.
Ga je gang.
Je krijgt de details van drie personen die aankomen met elk een kilo drugs.
Arresteer hen. En onderschep de substantie.
Wat voor drugs? - Poeder.
Verborgen in hun darmen. - Pardon?
Wees voorzichtig. Het product is zeer krachtig.
Geloof me. Begrepen?
Goed. Ik reken op je.
Alles goed?
Dat is hem. Hou hem vast.
Wilt u even meekomen.
Meneer, bent u Amerikaan? Wilt u even meekomen.
Meneer, wilt u even meekomen. - Ja, natuurlijk.
Ga hem achterna.
Del Rio.
Kapitein Marco Brezzi. - Bedankt dat u terugbelt.
Het pakje is afgeleverd.
Bedankt, ik stuur je de details voor de overdracht.
Er waren er drie.
Dames en heren, we naderen nu vliegveld Charles de Gaulle.
Ik moet u vragen uw computers weg te zetten. - Veeg liever je neus af.
Pardon? - Mag ik een glas champagne.
Ja, natuurlijk.
Mevrouw, uw champagne. - Dank u.
Sorry, maar u moet de tafel dichtklappen. - Natuurlijk.
Op de wetenschap.
Als de habitat niet gunstig is.
Dan kiest de cel onsterfelijkheid.
Zelfvoorziening en zelfmanagement.
Blijf hier.
Maak de deur open.
Doe iets.
Open de deur.
Mevrouw, alles in orde? Zeg iets.
LUCY, GEBOREN OP 10 maart 1988, PENNSYLVANIA.
Had ze een litteken? - Ja, net als dat andere meisje.
Hoe is het met haar? - Ze slaapt voor het eerst.
Met die injectie die ik gaf, slaapt ze nog wel even.
Dokter, ze is weer wakker. - Weet je het zeker?
Ja, ze zat op haar bed.
Dat is haar. - Weet u het zeker?
Mevrouw.
Niet bewegen. - Ik wil je alleen spreken.
Doe je handen omhoog.
Heb je de pakketten?
Waar zijn ze? - Veilig. Hier in Parijs.
Ze zijn veiliger bij mij.
Laat de auto daar niet staan.
Als agent zie je de vreemdste dingen.
Maar eerlijk. Wat je daar deed. Dat was best eng.
Om iedereen zo in te laten slapen, moet ik me zorgen maken?
Vind je het erg?
Wat is het? - Koreaans, ik rij.
Nee, dit is een politieauto.
Dat mag niet, dit is niet toegestaan. Dit is een politieauto.
Het is goed. - Kom op.
Ik moet met iemand praten. - Daar is de politie.
Ik ben een Duitser, ik eis een advocaat.
Ik ga naar chirurgie. - Neem je iets te drinken mee?
Rij je altijd zo? - Dit is mijn eerste keer.
Geweldig.
Niet zo hard. - We zijn laat.
Ik ben liever laat dan dood. - Je sterft nooit echt.
Sorry, ik begrijp het niet.
Kalm.
Ik zeg hen dat ze niet moeten volgen. - Doe geen moeite.
Geef me de sleutels.
Vermoord haar en pak de tas.
Sta daar niet zo. Vermoord haar.
Open het.
We gaan. - Ik zie niet hoe ik je kan helpen.
Dat kun je wel. - Waarvoor?
Om je te herinneren. Zullen we gaan?
Waar gaan we heen? - Neem de eerste links.
Nee, die kant op.
Volg die auto.
Professor? - Bedankt.
Met Lucy.
Ben je in Parijs? - Ja.
Dat is mooi.
Ik ben niet meer in het hotel, maar op de universiteit.
Ik belde naar wat collega's om je zaak te bespreken.
Ze zijn zeer betrouwbaar. - Ik vertrouw u.
Bedankt. Kun je naar de universiteit komen?
Ik ben erg blij je te ontmoeten. - Insgelijks.
Kapitein Del Rio. - Aangenaam.
Ik stel even mijn collega's voor.
Professor Cartier. Neurochirurg. - Ik ken ze allemaal.
Uiteraard.
Heren, dit is Lucy, de eerste vrouw die...
ik bedoel...
Zoals ik al eerder zei, Miss Lucy heeft op onverklaarbare wijze...
gebieden ontgrendeld in haar hersenen.
Die toegang verlenen naar plekken die nooit eerder zijn onderzocht.
Ze heeft een vermogen. - Kunt u ons een voorbeeld geven?
Uw dochter overleed toen ze zes was, aangereden door een blauwe auto.
Een plastic vogel hing achter de achteruitkijkspiegel.
Baas, er zijn vijf man in het ziekenhuis. - Hoeveel zijn er nog over?
Ik heb er 25 bij me.
Dat verdomde meisje. Ze geeft niet op. Ze is een heks.
We krijgen bezoek, kun je de kamer laten beveiligen. Ik moet me concentreren.
Sneller.
Hoe kreeg je toegang tot deze informatie?
Alle cellen communiceren met 1000s bits/sec.
Cellen worden gegroepeerd en vormen een groep signalen.
Het signaal wordt materiaal, cellen komen bijeen, vormen een vorm...
meerdere vormen, het maakt niets uit.
Mensen geloven dat ze uniek zijn, hun bestaan hangt ervan af.
Eén is de meeteenheid, maar dat klopt niet.
Alle sociale systemen ooit gebouwd, zijn onderliggende schetsen. Eén plus één is twee.
Maar één plus één is nooit twee.
Nummers en symbolen zijn er niet.
We codificeren ons bestaan om het tot een menselijke schaal te verkrijgen.
Om het begrijpelijk te maken.
We hebben een schaal gecreëerd zodat we kunnen vergeten dat het ondoorgrondelijk is.
Als mensen niet onderdeel zijn van de meeteenheid...
en de wereld niet onderworpen is door wiskundige wetten...
wat is het dan wel?
Zie hier een autoweg, als we het beeld versnellen...
verdwijnen de auto's.
Welk bewijs hebben we van hun bestaan?
Tijd is de reden voor zijn eigen bestaan, de uiteindelijke maat.
Het bewijst het bestaan van de materie.
Zonder tijd, zouden we niet bestaan.
Tijd is eenheid.
We kunnen hen niet veel langer tegenhouden.
Het is tijd om te gaan.
Ben je zeker van zo'n enorme dosis? Ik ben bang dat je zult sterven.
Sommige van mijn cellen blijven vechten tot het einde.
De laatste percentages moet ik forceren...
om de cellen te laten barsten tot hun kern.
Al deze kennis, Lucy...
De mensheid is er niet klaar voor, we zijn op macht belust.
Gezien de aard van de mens...
brengt het ons alleen instabiliteit en chaos.
Chaos is onwetendheid geen kennis.
Ik zal mijn kennis uploaden in een computer, en geef u toegang.
Hopelijk zijn we jouw offer waardig.
Staan blijven.
Versta je Engels?
Wat doet ze? - Ze zoekt energie in materie.
Ze probeert te verbinden met onze computers.
Ik ben hier baas. - Doe iets aan hen.
Goed, baas.
Kom mee, jongens.
Die kant op. Snel.
Wat gebeurt er?
Wat maakt ze? - Volgens mij een nieuw soort computer.
Waar is ze?
Kijk. De computer beweegt.
Waar is ze?
IK BEN OVERAL
Het leven is een miljard jaar geleden aan ons gegeven.
Nu weet je wat je er mee moet doen.
Vertaald door T.U. Bewerking DeJaVu